dastasho mosht karde bood

oomad jolo

porsidam

tooye moshtet chi dari

goft

khodet negah kon

dastasho gereftamo aroom baz kardam

toye dastash chizi nabood

goftam

chizi nist ke

dastamo ke too dastesh bood feshordo goft

nabood valihala hast

dastam garm shod va oon labkhand zad

قصه ی حال منو تو از سرم جدا نمی شه

ای که از ما می گریزی اما با منی همیشه

من یه روز مثل تو بودم دل سنگ روح بیمار حالا که غصه نداری برو از دم دل یار

برو که وصلت مارو با چه سر سختی شکستی تو که از خدا گذشتی

منو با پای پیاده با تنی خسته بی تاب لب اون چشمه گذاشتی که به هیچ کس آب نمی داد

اما با این همه ظلمت حتی با این همه کینت

حاضرم بمیرم ای دل گریه ی تورو نبینم

ای که از عاطفه دوری من به دام تو گرفتار

من اگه ناجی قلبم تویی خنجر به دل یار

برو که وصلت مارو تو به آب دادی رفتی تو که از همه بریدی تو که از خدا گذشتی

قصه ی حال منو تو از سرم بیرون نمیره

کاش که از تو می گذشتم دیگه اما خیلی دیره

مثل یک کفتر عاشق قصد عطر نفس تو جلو یه نگاه خالی پر زدم تو قفس تو

من چه ساده ساده دل محو دنیای تو بودم

تو سکوت خلوتم خودمو گم کرده بودم

اگه امروز می بینی که گرفتار زمینم

بغض نکن که نمی تونم گریه ی تورو ببینم

یادم رفت بهت بگم تو لاله ناز منی

یادم رفت بهت بگم تو عاشقی تو اوج پرواز منی

توی سرخی رگهای بدنم شعر تو جاری تر از خون منه

توی سرمای زمستون دلم اسم تو شعله داغ بدنه

ترمیم این قلب چروک خورده ی من کار دارو و دوا نیست

دوری تو مرگ منه مرگ من از خدا جدا نیست

چه بسوزم چه بسازم سیل عشقت منو برد

دوری تو زجر برام بسه جدایی

می دونی تازه گی ها دوری تو سخت برام اینم از کار زمونست

آخه محتاج دل من دیگه طاقت نداره طفلکی خیلی جوونه

می دونی شب که می یاد لالایی می گم واسه دل  بلکه خوابتو ببینه

می دونی عاشقمو دل رفته به سر حد جنون  

مثل پروانه ی عاشق به ملال شعله بی تاب دل به فانوس تو بستم

دل پروانه چه باکی به ملال شعله بی تاب دل به فانوس تو بستم

این روزا هر جا که می رم یکی با سنگ دو رویی زده قلبمو شکسته

دل پوسیدهی من قلت می زنه تو خاک و خون تو دیگه نده فریبم

بگذار سر به سينه من تا كه بشنوي
آهنگ اشتياق دلي دردمند را
شايد كه پيش ازين نپسندي به كار عشق
آزار اين رميده سر در كمند را
بگذار سر به سينه من تا بگويمت
اندوه چيست عشق كدامست غم كجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمري است در هواي تو از آشيان جداست
دلتنگم آن چنان كه اگر ببينمت به كام
خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنين كه هيچ وفا نيست با منت
تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در هواي تو
يك شب ستاره هاي ترا دانه چين كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب
بيمار خنده هاي توام بيشتر بخند
خورشيد آرزوي مني گرم تر بتاب

هوای آبی چشمات چی شده که غم گرفته

می دونم تو بی کسی هات بارون نم نم گرفته

چه کسی تو نقا شی هاش چهره ی تو رو سیاه کشیده

اونیکه قلم به دسته تو رو اشتباه کشیده

بیا با آ بی چشمات آسمونو آ بی تر کن

سرکی بکش رو ابرا با منو ستاره سر کن

 فرشته ای از آسمان خرامان خرامان بزمین آمد در کنارم نشست سر پراز آلام و اندوه مرا بر زانوی خویش نهاد و اشگ از دیده خون آلودم پاک کرده و سپس بوسه گرم پر از مهری از لبانم بر گرفت و نام آنرا بوسه در رویا گذاشت     

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا می دم

آخه تو رنگ چشمات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفت تا آسمون تو تک ستاره منی

بخدا نازه دو چشما تو به دنیا نمی دم

حالا من یه آرزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه